Bou(w)te gedachten

‘Wij zijn ooit uitgeroepen tot de Shadows van Nederland’, beet Roel Vredeveld mij toe tijdens zijn afscheidsreceptie vorige week vrijdag in het bekendste restaurant van Flevoland, Brasserie Bakboord aan de haven in Almere Haven. Hij doelde op één van mijn stukkies, die hij altijd in Het Zondagochtendblad zette, voordat hij begin april stopte met werken bij het Telegraafconcern. De voorloper van ZZ en de Maskers, The Apron Strings, waar Roel ooit in speelde, werden ver terug in de vorige eeuw ooit een paar keer uitgeroepen tot de Nederlandse Shadows. Die mening ben ik overigens nog steeds niet toegedaan, want voor mij zijn dit nog steeds de Torero’s van Hans en Jan Hollestelle, die nu veertig jaar geleden furore maakten in het voorprogramma van The Beatles in Blokker.

Bij het afscheid van de éminence grise van De Almare schitterden een aantal mensen door hun afwezigheid. Zo waren de Almeerse Bobbies, Bob Friedländer en Bob Fonhof, er niet en ontbrak ook Klaas Wilting. De gezelligheid was er niet minder om. Raymond Kool, die ook alweer een tijdje weg is bij het langst bestaande huis-aan-huisblad in Almere, was er ook. Hij vertelde dat vanaf deze week zijn boek ‘Lance en de rest’, een boek vol Tourverhalen uit het nieuwe millennium, in de boekwinkels ligt. Raymond, die de laatste tijd vaak in Frankrijk wordt gesignaleerd, schrijft in zijn door BZZTôH uitgegeven boek zeer beeldende verhalen over Lance Armstrong, Marco Pantani, die dit jaar op 14 februari overleed, de Eriks; Zabel en Dekker, Michael Boogerd, maar uiteraard óók over Ludo Dierckxens, Alessandro Petacchi en ‘mooie’ Mario (Cipollini). Wanneer U het boek niet kunt vinden bij Uw boekwinkel, het ISBN nummer is 90 453 0047 8, het is 192 bladzijden dik en het boek kost twaalfeneenhalve euro!

Of Roel Vredeveld ooit zijn memoires gaat schrijven is nog maar de vraag. Het zou best leuk zijn om over zijn kijkje in de Almeerse keuken te lezen. De helft van zijn dienstverband bij De Almare en Het Zondagochtendblad werkte Roel op de redactie, dus over die tweeëntwintig en een half jaar zijn best hele mooie verhalen te vertellen. Alleen denk ik dat Roel, nu het voor hem nog mogelijk is, écht gaat genieten van zijn vrije tijd. Misschien dat we hem nog eens kunnen bewonderen, horen en zien bij een reünie van The Apron Strings, wanneer we in de toekomstige popzaal retro-avonden krijgen.

ALLARD BOUWE VELDHUIS 

(Zondag 13 juni 2004)